مزایای بازرگانی افروز ؟

نیم قرن تجربه

نیم قرن اعتبار

قیمت مناسب

آخرین مطالب بروز شده
اطلاعات تماس :
۳ اشتباه در فیلمبرداری با دوربین روی دست!

۳ اشتباه در فیلمبرداری با دوربین روی دست!

اگر در حال ساخت یک فیلم کوتاه هستید یا آموزش ساخت فیلم کوتاه را می‌گذرانید و یا آموزش سینما می‌بینید و هنوز شروع به ساخت فیلم کوتاه نکرده‌اید، حتماً با چالش انتخاب شیوه‌ی فیلمبرداری برای پلان‌های مختلفتان روبرو بوده‌اید. اینکه در یک پلان از فیلم کوتاه دوربین را روی سه‌پایه بگذارید یا نه و دلیلتان هم فقط این است که یا آموزش سینما به شما این را یاد داده و یا فیلم شما این شیوه را می‌طلبد! هرچند همه‌ی این‌ها درست است، اما تمام ماجرا نیست. در خیلی از موارد شما نباید فقط به طلب کردن فیلمتان توجه کنید، همان‌طور که بارها گفته‌ایم، شما به‌عنوان کارگردان باید کمی هم انعطاف‌پذیر باشید.

یکی از شیوه‌های فیلمبرداری رایج امروزه، فیلمبرداری با دوربین روی دست (Hand-held camera) است. همان‌گونه که می‌دانید مقوله‌ی دوربین روی دست در عصر دیجیتال بسیار رایج شده است و کم‌کم دارد به یک عنصر جدانشدنی از سینما تبدیل می‌شود. در بسیاری از موارد (بخصوص در سینمای ایران) این نوع فیلمبرداری فقط به دو دلیل مورداستفاده قرار می‌گیرد: زیبایی و فرار از اشتباه کارگردانی!

ما در اینجا نمی‌خواهیم به دلایل و دغدغه‌های موجود برای استفاده از این شیوه بپردازیم و نیاز ما فعلاً پرداختن به ۳ اشتباه رایج در این شیوه است که در این مطلب آموزش سینما به زبان ساده آن‌ها را بررسی می‌کنیم.



۱– انتخاب دوربین غلط!
حتماً می‌دانید که دوربین‌های فیلمبرداری دوره‌ی نگاتیو بسیار بزرگ و سنگین بودند، به‌طوری‌که عملاً حرکت دادن آن‌ها، کار بسیار دشوار و طاقت‌فرسایی بود و اتفاقاً به همین دلیل دوربین روی دست در آن دوران رواج پیدا نکرده بود! اما امروزه با ورود به دنیای دیجیتال، دوربین‌ها کوچک‌تر شده و حمل‌ونقل آن‌ها بسیار ساده‌تر است و یکی از وسوسه‌های همیشگی برای فیلمبرداری با دوربین روی دست، همین سبک و قابل‌حمل بودن دوربین‌هاست؛ اما گاهی همین سبک بودن دوربین‌ها دردسرساز است.

حتماً این آموزش رو بخونین!
3 نکته ی طلایی فیلمبرداری با دستان خالی!
واضح است که دوربین‌های سبک، کوچک هستند و کوچک بودن آن‌ها دلیل سبک بودنشان است، این کوچک بودن بیش‌ازحد آن‌ها باعث می‌شود که اولاً وسایل حرکتی مناسبی برای آن‌ها تولید نشود (چون معمولاً معیار تولیدکننده‌های ابزارهای حرکتی فیلمبرداری، اکثریت دوربین‌های موجود در بازار است) و دوماً مهار کردنشان بدون ابزار کار راحتی نیست. پس این دوربین‌ها با کوچک‌ترین حرکت، تعادلشان را از دست می‌دهند و کنترل تصاویر در آن‌ها به‌شدت سخت شده و تصاویر ضبط‌شده با آن‌ها اغلب قابل‌نمایش نیست.

راهکار مناسب برای این قضیه استفاده از موبایل و گونه‌ای از دوربین‌های نوظهور به اسم آزمو OSMO است که نیاز به هیچ توضیح و آموزشی ندارند! البته دوربین آزمو معایبی نیز دارد که در آموزشی دیگر به آن خواهیم پرداخت.

۲– فوکوس روی نقاط نادرست!
واضح است که در زمان حرکت، حفظ نقاط درست فوکوس در فیلمبرداری خیلی سخت خواهد شد. در پلان‌هایی که تعیین می‌کنیم در این پلان دوربین روی ۳ پایه است و فاصله‌ی سوژه برای فوکوس بودن ۲ متر است اوضاع بسیار ساده‌تر است، اما در فیلمبرداری با دوربین روی دست دیگر نمی‌توانیم همه‌چیز را با این دقت اندازه بگیریم. در این مواقع معمولاً کاری از دست فوکوس مَن (مسئول حفظ فوکوس که اکثراً دستیار اول فیلمبردار است) برنمی‌آید و فیلمبردار هم جز در موارد خاصی توانایی این کار را ندارد، چون او مسئول حفظ و اصلاح کادر و رسیدگی به عناصر زیبایی شناسانه و حمل دوربین است.

اما راهکار بسیار ساده است، در کتاب چشم فیلمبردار (Gustavo Mercado) گفته‌شده است که از هر ترفندی برای حفظ فاصله‌ی خودتان (فیلمبردار) و بازیگر استفاده کنید حتی اگر تکه‌ای طناب باشد! تصور کنید که در حال فالو کردن (تعقیب کردن) سوژه هستید، یعنی شما با دوربین پشت سر بازیگر در حال فیلمبرداری از او هستید و همقدم با او تعقیبش می‌کنید، اگر با تکه‌ای نخ یا طناب باریک شما و بازیگر به هم متصل باشید، تمرکز و حفظ فوکوس ساده‌تر نخواهد شد؟ احتمالاً پیشنهاد تکه‌ی طناب، پیشنهاد بدی نیست!



حتماً این آموزش رو بخونین!
۳ راه خلق ترکیب بندی‌های خارق‌العاده
۳– عمق میدان اجباری!
حتماً می‌دانید برای فیلمبرداری با دوربین روی دست، باید لنزهایی را انتخاب کنیم که زاویه‌ی باز دارند، چون با لنز تله‌فتو (لنز زاویه بسته)، حرکت‌ها بسیار اغراق‌آمیز به نظر می‌رسند؛ فرض کنید پلانی را اکستریم کلوزآپ از چهره‌ی بازیگری فیلمبرداری می‌کنیم، حتی پلک زدن او مثل خراب شدن یک ساختمان است، چون چهره‌ی اوست که همه‌ی قاب را پرکرده است!

در فیلمبرداری با دوربین روی دست هم همین قانون پابرجاست، هر چه لنز بسته‌تر باشد، تصویر روی پرده بسیار بزرگ‌تر است و کوچک‌ترین حرکت بازیگر، تبدیل به حرکت بزرگی روی پرده می‌شود، پس باید از لنز زاویه بازتر استفاده کنیم و همچنان که در آموزش عمق میدان توضیح دادم هر چه لنز بازتر باشد، عمق میدان بیشتر می‌شود.

همچنان که می‌دانید لنز بازتر یعنی عدد فاصله‌ی کانونی کمتر و لنز بسته‌تر یعنی عدد فاصله‌ی کانونی بیشتر! پس دوربین روی دست به‌صورت اجباری همیشه عمق میدان زیادی به ما می‌دهد، هرچند که درجاهایی شاید این عمق میدان موردنظر ما نباشد!

در پایان این مطلب آموزش سینما به زبان ساده بازهم این نکته را می‌گویم که در ساخت فیلم کوتاه تا می‌توانید وقتتان را در پیش‌تولید صرف کنید و آموزش ساخت فیلم کوتاه و یا آموزش سینما را حتماً پشت سر بگذارید، چون بدون آموزش مجبورید همه‌ی راه‌ها را امتحان کنید و کسب این‌همه تجربه‌ی ناخواسته، عمر مفید فیلم‌سازی‌تان را بسیار کاهش می‌دهد!

12345 (شما اولین امتیاز را بدهید!)

دیگر تصاویر این مطالب

مجموعه دوربین های فیلمبرداری حرفه ای | دوربین فیلم برداری | بازرگانی افروز